عنوان : نقش حکمرانی استانی در پایداری توسعه: پایه های رفاه، امنیت و معنویت

 تحقیق پیش رو, بر پایه انگاره های تئودموکراسی, و بر اساس روش تحقیق کیفی و توصیفی, به کشف پیشران های توسعه حکمرانی استانی و هویت بخشی تمرکز دارد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که طبقه بندی اجتماعات بشری از گروه های کوچک گرفته تا استان, موجب تقویت مردمسالاری دینی می شود. حکمرانی استانی به منظور ارائه خدمات متمرکز به مردمِ مناطق جغرافیایی کوچک شکل می گیرد و منجر به تعالی مدنیتِ جامعه, کاهش فاصله طبقاتی, بهبود کیفیت زندگی و پایداری رفاه, امنیت و معنویت می شود. پیشران های برجسته حکمرانی استانی شامل چند وجهی بودن, ذوابعاد بودن مسائل, اقتضائات بومی, باورهای عینیت یافته و آزادی عمل است. استناد به تئودموکراسی به عنوان سبک ارتباطی بین دین و حکومت نشان می دهد که دین مبنای سیاست گذاری و مشروعیت سیاست ها است. حاکمیت مردم و توجه به اراده آنان نیز از مؤلفه های اصلی حکمرانی استانی است. حکمرانی استانی نیازمند اعتمادپذیری, مسئولیت پذیری و پاسخگویی است و می تواند در قالب مدل های مختلف مانند مدل محلی گرا, فردیت گرا و تمرکزگرا تحقق یابد. پس از بررسی این بحث ها و مفاهیم, می توان نتیجه گرفت که حکمرانی استانی با توجه به مؤلفه های منحصر به فرد خود و همچنین بر اساس مدل های مختلف, می تواند به بهبود جامعه مدنی, کاهش فقر و فاصله طبقاتی, افزایش مشارکت, بهبود کیفیت زندگی و تعالی امنیت و رفاه و معنویت منجر شود.